Het Orthopedagogisch Centrum

De gang

In de gang loopt er bijna een jongen tegen mij aan. Zijn moeder rent achter hem aan en pakt vlug zijn hand. De jongen is wat ouder dan Bram niet veel maar aan z'n lichaam te zien een jaar of twee. Geestelijk is hij veel jonger dan Bram. Hij kan niet praten en loopt samen met z'n moeder terug naar de andere groep, groep Blauw want elke groep heeft een naam. 

Opstartproblemen 

Bram zit in de groep Ster. In groep Ster helpen ze kinderen op weg richting de basisschool. De meeste kinderen zijn vier of bijna vier en nog niet toe aan de basisschool. Omdat ze  bijvoorbeeld een lichtverstandelijke beperking hebben of omdat ze langdurig ziek zijn of zijn geweest.
Opstartproblemen noem ik het zelf maar. Groep Blauw is voor kinderen met een wat zwaardere beperking. Er is nog een structuurgroep voor kinderen met bijvoorbeeld een vorm van autisme. En een paar groepen voor kinderen met nog intensievere zorg. Deze kinderen zijn vaak rolstoel gebonden.

Confrontatie 

Vooral in de eerste week als ik dan een kind tegen kwam in de gang dacht ik; "Zo had het ook kunnen zijn". Ik vond het zo confronterend. Wij hebben een kind met "opstartproblemen" maar hij kan praten, hij loopt en lichamelijk is hij nu gezond. 
Wat veel mensen lijken te vergeten is dat het een enorm intensieve zorg is als je een kind hebt met een zware beperking. Niet alleen lichamelijke maar ook mentaal. Je moet er altijd zijn. De zorg gaat dag en nacht door en wordt vaak door de ouders zelf gedaan. Het lichaam groeit maar metaal blijft een kind soms een baby. Even de buurvrouw een uurtje laten oppassen kan meestal niet.

Moedermaffia

Bram is begin september begonnen op een Orthopedagogisch dagcentrum. De behandeling van de Babbelgroep van Pento sloeg niet genoeg aan en uit een test bleek hij een lager IQ te hebben. We zitten midden in de medische molen om uit te zoeken wat dit precies inhoudt. Misschien valt het mee en is hij met alles laat. Misschien komt er in november een verassende uitslag van het verwantschapsonderzoek.

We willen voor Bram het beste en dat hij zo ver mogelijk komt. Daarom hebben we deze adviezen opgevolgd. Het viel best even tegen toen we de uitslagen zagen. Ik zag al maanden weinig vooruitgang in zijn ontwikkeling dus het was een bevestiging van waar ik eigenlijk niet op hoopte. In het dagelijks leven treffen we een hoop mensen en een hoop meningen van vooral mensen met gezonde kinderen. Die (meestal) geen idee hebben wat ze zeggen.

Bij Bram is veel herhaling nodig. Eén of twee keer zeggen "pas op" is niet genoeg. Je moet echt zijn hand pakken en hem mee nemen naar de veilige plek. Anders gaat het fout. Omdat zijn spraak achterloopt is er frustratie en dat uit hij in slaan of duwen. Je kan honderd keer zeggen "mag niet" maar voor hem is dát de manier om duidelijk te maken dat hij het niet leuk vindt. Het gaat steeds beter maar het blijft een probleem. Niet iedereen kan zich hierin verplaatsen en hoe vaak ik er ook bovenop zit... Ik kan niet alles voorkomen.

Moedergevoel

Niet alles komt "vanzelf" wel goed bij een ontwikkelingsachterstand. Soms is er wel meer met je kind. 

En een andere weg doorlopen is ook een route.

Klik even verder om te lezen over de gehoortest bij Pento en het vermoeden van het hebben van een TOS. (Babbelgroep)